Όλα ξεκίνησαν μετά το πλονζόν
H ιδέα του ποτού άρχισε να σμιλεύεται στο μυαλό μου όταν ξεκίνησε το τουρνουά βουτιάς. Κάθε ερασιτέχνης καταδύτης με πασαλειμμένο αντιηλιακό όπως-όπως, κάποια στιγμή θα κουραστεί από την προσπάθεια για τα πρωτεία, θα ανασυρθεί στην ακτή και θα κάνει πλονζόν στην ψάθα του ικετεύοντας για λίγο δροσερό νεράκι. Κάπως έτσι και οι παραλίγο Ολυμπιονίκες της παρέας μου λεηλάτησαν το ψυγειάκι μας, αφήνοντας μέσα μόνο το νερό από τον λιωμένο πια πάγο. Και όμως σε λίγο θα μπαίναμε στην πιο κρίσιμη φάση της παραλιακής μέρας. Στο κλείσιμο που χαλαρώνεις, που αρχίζεις λίγο και κρυώνεις, που μπορεί να φορέσεις και το T-shirt σου. Είναι η ώρα που ο πολλής κόσμος φεύγει και σιγά σιγά μπαίνει λίγη χαλαρή μουσική. Τότε, η ιδέα για αυτό το δροσιστικό ποτό θέριεψε μέσα μου.
Ο από μηχανής θεός της τσάντας θαλάσσης
Ξαφνικά, μου έκλεισε το μάτι ένα μπουκάλι λευκό κρασί και ένα μικρό αλλά σίγουρα ζουμερό πεπόνι που σε μια στιγμή last-minute επιφοίτησης είχα βάλει στην ψάθινη τσάντα μου πριν ξεκινήσουμε. Είχα σκεφτεί πως μπορεί να θελήσουμε να το ανοίξουμε κάποια στιγμή, και η στιγμή ήρθε με υπόκρουση από άσματα τενόρων αγγέλων σε dolby surround.
Λίγο πάγο να είχαμε…
Πριν προλάβω να τελειοποιήσω στη σκέψη μου το σχεδιασμό του ποτού, ακούω από τη διπλανή παρέα να επευφημούν τον «σωτήρα» τους. Οι άνθρωποι ήταν συμπάσχοντες. Είχαν ξεμείνει και εκείνοι από κρύο νερό και πάγο και περίμεναν πώς και πώς -όχι τόσο τον φίλο τους-, αλλά τον πάγο που είχε βαλθεί να κουβαλήσει για 800 μέτρα καυτής άμμου μέχρι το κιόσκι και πάλι πίσω. Η μέρα μου είχε φτιαχτεί στο άψε σβήσε.
Πάγος, πλωτά φρούτα και κρασί σε πλαστικό ποτήρι … ναι ή όχι;
Έτρεξα προς τη δημιουργία. Για την ακρίβεια, έτρεξα στους διπλανούς με το κρασί και το πεπόνι στα χέρια. Η ιδέα απλή: ποτήρι, πάγος, κύβοι πεπονιού και το λευκό κρασί ως βάση να αγκαλιάζει τα υλικά. Διέκρινα δισταγμό. «Στο κρασί δε βάζουμε πάγους και πλωτά φρούτα». Γιατί να μη σίναμε μια ευκαιρία, σκέφτηκα, και όσο απτόητη υλοποίησα το ποτό μου, τόσο απτόητη σέρβιρα. Οι γκρίνιες σταμάτησαν όταν δοκιμάστηκε η πρώτη γουλιά της, τόσο από την διασώστρια παρέα, όσο και από τη δική μου.
– Τελικά, τι είναι αυτό που πίνουμε; Κρασί, κοκτέηλ, spritz, κάτι σαν σανγκρία;
– Σας αρέσει ή όχι; Αυτό δεν είναι που μετράει;
Πατέντας level up
Μας άρεσε. Και ήταν ό,τι έπρεπε για αυτό που θέλαμε. Ήταν ο Μάρτης στη Σαρακοστή. Το τζατζίκι στο σουβλάκι. Και πήρε ομόφωνα το χρυσό βραβείο παραλιακής πατέντας εκείνη την ημέρα. Ως γνήσια εφευρέτης, ήξερα όμως ότι κάθε πατέντα που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να εξελίσσεται.
Λίγες μέρες αργότερα, πίσω στην Αθήνα και τη ρομαντική βεράντα μου, το έπαιξα μούρη στην παρέα παρουσιάζοντας το level up. Η παραλιακή πατέντα μου με την ίδια ετικέτα, την ΠΑΡΑΓΚΑ BLUE, πιο δροσερή, με το πεπόνι από το ψυγείο, με τα ωραία γυάλινα ποτήρια μου. Και με αυτό το «κάτι τις» που έβαζε το κερασάκι στην τούρτα: τις φυσαλίδες, με ένα splash από ανθρακούχο νερό, που πρόσθεσε ακόμη περισσότερη φινέτσα. Το σέρβις έπιασε κορυφή με μικρά καναπεδάκια με σπιτικό σπρεντ και μυρωδικά.
Μας άρεσε και πάλι. Και ξέραμε ήδη ότι θα έχουμε να λέμε μια ακόμη ιστορία από τις διακοπές μας. Αυτή με τα 3 Π.
Συνταγή:
- ΠΑΡΑΓΚΑ BLUE – 100 ml
- Πάγος
- Πεπόνι φρέσκο σε κύβους
Extra Splash από σόδα ή ανθρακούχο νερό
